شناخت اجمالي شيعه

شناخت اجمالي تشيع

معني شيعه:
كلمه «شيعه» در عربي به معني پيروان و ياران مي‎باشد.[1]و در اصطلاح به قول شهرستاني «شيعه كساني هستند كه تنها علي ـ عليه السلام ـ را پيروي كرده و معتقد به امامت و خلافت او از طريق نص هستند و مي‎گويند امامت از او خارج نمي‎شود مگر با ظلم»[2] در قرآن نيز در موارد متعددي شيعه به معناي پيروان و ياران آمده است و در روايات نبوي لفظ شيعه به معناي پيروان و دوستان علي ـ عليه السلام ـ آمده است و شيعه در منابع شيعي بيش از يك معنا و مفهوم ندارد و آن عبارت از كسي است كه اعتقاد به جانشيني علي ـ عليه السلام ـ و يازده فرزندش د اشته باشد.
آغاز تشيع:
اظهار نظرهاي متفاوتي درباره شروع تشيع شده است اما حقيقت تشيع كه همان دوستي و متابعت و مقدم دانستن علي ـ عليه السلام ـ است به زمان پيامبر ـ صلي الله عليه و آله ـ مربوط مي‎شود، از اين رو با توجه به نظريات چندي كه در مورد آغاز تشيع شده، مي‎توان گفت كه ايام سقيفه، اواخر خلافت عثمان، جنگ جمل، واقعه كربلا مقاطعي هستند كه حوادثي در آنها واقع شده كه بر تاريخ تشيع تأثير گذاشتند ولي نام شيعه پيش از همه توسط رسول خدا ـ صلي الله عليه و آله ـ در احاديث متعددي بر دوستداران علي ـ عليه السلام ـ اطلاق شده است كه همه اين احاديث مورد قبول اهل سنت نيز مي‎باشد.[3]