یک شعر زیبای عاشورائی از شاعر فقید زنجانی مرحوم حسین منزوی.                                            تقدیم به همه دوستداران و عزاداران امام حسین (ع) با صلواتی بر روح آن مرحوم.

بیت دوم از این شعر این گمان را در ذهن می پروراند که شاعر درصدد مقایسه سیاووش با امام حسین (ع) است. ولی مطمئنا سیاووش با امام حسین (ع) قابل مقایسه نیست و حماسه حسینی چیزی فراتر از حماسه ملی است. مطمئنا شاعر نیز به این امر واقف بوده و شاید با ذکر نام سیاوش به عنوان نماد حماسه , سعی بر این داشته که احساس دیگران را نسبت به امام حسین (ع) از حالت رثا به حماسه ارتقا دهد. اگر هم در نحوه بیان خطا کرده باشد , سلطان قلبها و شهید کربلا بر محبان خود رئوف و بخشنده است.

( اصل نميرندگى)حسین منزوی شعر عاشورایی عاشورائی از شاعر فقید زنجانی مرحوم حسین منزوی

 اي  خون اصيلت به شتكها زغديران

افشانده شرفها به بلنداي دليران!

جاري شده ازكرببلا آمده آن گاه،

آميخته باخون سياووش درايران!

تواخترسرخي كه به انگيزه ي تكثير

تركيد درآيينه ى "خورشيدضميران"

***
آن  شب چه شبي بود؟! كه ديدند كواكب

نظم توپراكنده و اردوي توويران!

و آن روزكه بابيرقي ازيك سر بي تن 

 تا"شام" شدي قافله  سالار اسيران 

*** 

 اى جوهرسرداري سرهاي بريده!

وي اصل نميرندگي نسل نميران!

تاباغ شقايق بشوندو بشكوفند؛

بايدكه زخونت بنگارند،دبيران

حد تو رثانيست! عزاي تو حماسه است

اي كاسته شأن تو ازاين "معركه گيران"!!

زنده یاد حسين منزوى